Bihurrikeriak

Gaur, duela urte bete, nire amona Ines joan egin zen. Bere izen osoa Ines Garmendia Garmendia zen eta munduko txiste kontalaririk onena zen. Beste batean kontatu nizuen bezala, hemen idazten ditudan ia txiste guztiak berak kontatutakoak dira. Bi astez behin edo, nire etxera deitzen zuen eta txiste bat kontatzen zidan nik blogean jar nezan eta asko lagundu zidan, izan ere, txiste hauekin zer idatzi ugari izan dut.

Bihar, Legorretan bazkari bat egin behar dugu bere omenez eta elizara joango gara. Baina nik orain beste omenaldi txiki bat egin behar diot. Eta ez omenaldi tristea. Berari gustatuko litzaikoeen omenaldi alai bat. Berarentzako txiste bat kontatu behar dut:

Lehiaketa

Bazien behin, Lazkaotar bat, Ordiziar bat eta Beasaindar bat. Behin, lehiaketa bat egitea pentsatu zuten eta hontan zatzan lehiaketak: basora sartu beharra zeukaten eta zuhaitz bat bota, gero hartz bat hil eta bukatzeko neska bati 30 orgasmo sortarazi beharra zeuzkaten. Hori azkarren egiten zuenak, garaile.

Horrela ba, joan zen Lazkaotarra basora eta ri-rau ri-rau zuhaitza bota zuen. Gero hartzarengana joan zen eta ri-rau ri-rau hil egin zuen eta azkenik joan zen neskarengana eta 30 oragasmo sortarazi zizkion. Dena 10minututan egin zuen.

Bigarren, joan zen Ordiziarra eta ri-rau ri-rau zuhaiza bota zuen. Gero hartza hil zuen eta neskari 30 orgasmo sortarazi zizkion. Dena 6 minututan egin zuen.

Azkenik joan zen Beasaindarra, sartu zen basora eta ri-rau ri-rau zuhaitza bota zuen. Gero joan zen hartzarengana eta… ordu bat pasa eta oraindik ez zen azaltzen, bi ordu, hiru, lau, bost… azkenean azaldu zen eta esan zuen nekatu itxurarekin:

- Non dago hil beharra dagoen rubia?

********************************************

Beste gauza bat kontatzeko ere aprobetxatu beharra daukat. Nire lagun batek, Mikel Zabalegik, blog berri bat egin du. Blogak, Beti Parre izena du eta humorezko blog bat da. Bertan txisteak, albisteak… kontatu behar ditu eta bertara ere sartzea animatzen zaituztet.

Azken egun hauek nahiko tristeak izan dira niretzat eta nire familiarentzat. Orain dela aste bete sortu nuen atal bat amonak kontatzen zizkidan txisteentzako eta izugarrizko gogoa nuen atal honetan txisteak idazteko. Baina, larunbatean hil egin zen ospitalean.
Famili guztia oso triste jarri ginen baina aldi berean pozik ere bai. Izan ere, gauza guztiak berak nahi bezala atera dira.
Txikitan, lau urte zituela, ama hil zitzaion eta oso haurtzaro gogorra izan zuen. Baina geroago, Aitonarekin ezkondu zen. Aitona hil zenean ere nahiko momentu txarrak pasa zituen baina ez zuen burua jetsi eta aurrera jarraitu zuen. Geroztik, gauza guztiak oso ondo atera zitzaizkion: Seme-alaba eta ilobak oso ondo hazi gera eta ez du inork gaixotasun larririk izan, bera ere umoretsu ibili zen denbora guztian… Berak, gauza bakarra eskatzen zuen, bere heriotza motza eta sufrimendurik gabea izatea. Hori ere izan du eta horregatik gaude alde batetik pozik.
Atzo, hileta izan zen eta nik uste dut Legorreta osoa joan zela. Famili guztia ere han elkartu ginen amonari agur egiteko. Nik uste dut, amonak ikusten ari bazitzaigun, oso gustura jarriko zela.
azkenik eskerrak eman nahi dizkiogu denon partetik bizitza alaitsu eta gogotsu bizitzen erakusteagatik eta hain amona ona izateagatik.
ESKERRIKASKO AMONA INES!!!!!!!!!!!

Gaurkoan, atal berri baten berri eman behar dizuet. Blog hau sortu nuen hasiera-hasieratik, txisteak ziren. Baino nondik ateratzen ditut honen beste txiste? Galdetuko zarete zuek guztiok. Ba egia esan, “trukito” txiki bat dut.
Blog hau egin nuenean, denei eman nien berri: Familiakoei, informatikako irakasleari… eta asko lagundu didate denak. Baina txiste asko eta asko amonak kontatu dizkit blogean jartzeko. Berak, ez du honetaz ezer ulertuko baina oso pozik laguntzen dit. Horregatik, atal bat sortu det bere txisteentzako.
Atzo bertan, beste bat kontatu zidan:

Denok ezagutzen duzue jaungoikoaren zazpigarren agindua ez? Aginduak esaten du ez dela lapurtu behar. Ba egun batean, joan zen gizon bat apaizarengana esanez lapurtu egin zuela eta apaizak esan zion:
- Zer lapurtu duzu?
- Ba, bizilagunaren baratzera joan eta arto ale batzuk hartu ditut. Eske badakizu, pixka bat erotuta nau, pixka bat erotuta nau. -erantzun zion.
- Eta inoiz ez al duzu zure baratzetik bestera artoa eraman?
- Ez, ez gizona. Orduan erabat erotuta egongo nintzatekeen.